In de laatste dagen van mijn bezoek aan Nepal had ik twee interessante ontmoetingen met geïnspireerde mensen die ieder op hun eigen wijze bezig zijn met het bouwen van een betere toekomst in Nepal.
Zondag 23 januari gaf ik een gastcollege aan een groep studenten van Softwarica College of IT & E-Commerce in Kathmandu. Ik werd daar geïntroduceerd door Arjun, die ik 6 jaar geleden in Amsterdam goed heb leren kennen. Arjun is na een studie van 5 jaar in Nederland en 1 jaar in Engeland daar aan het werk met het opzetten van betere e-learning faciliteiten in het hoger onderwijs. Geen sinecure in een land waar zelfs in de megapool die Katmandu tegenwoordig is per dag zo'n 10 uur geen stroom beschikbaar is als je niet beschikt over een eigen generator of een flink aantal oplaadbare batterijen.
Om mijn gastcollege met laptop, internet en beamer mogelijk te maken werd dus een generator aan het werk gezet. In het klaslokaal zaten zo'n 40 jongere Nepalezen die voor de driejarige opleiding toch ruim 6000 euro moeten betalen. Van dat bedrag (600 duizend Nepaleze roepies) stroomt in ieder geval een derde naar de University of Wales stroomt en nog eens een zesde naar NCC die vanuit Engeland op papier wereldwijd 200 lokaties met E-learning ondersteunt.
Softwarica is overigens pas een half jaar actief met het aanbieden van deze opleiding waarmee na drie jaar een Brits gecertificeerd BSc in Business Computing and Information Systems behald kan worden. De eigenaren van Softwarica hebben volgens mijn zegsman meer verstand van handig zaken doen dan het opzetten van een inhoudelijk goede opleiding. Hij spreekt uit ervaring, want zo'n 7 jaar geleden deed Softwarica ook op handige manier zaken met de zogeheten Dutch Delta University in Deventer, waarbij men in Kathmandu en Deventer goed geld verdiende over de hoofden van meer dan honderd Nepalezen die toen ook meer dan 6000 euro betaalden voor een zogenaamde topopleiding in Nederland.
Arjun was was één van de 'slachtoffers', maar hij zette door en switchte van de Dutch Delta University naar de opleiding E-Learning, Multimedia & Consultancy (ELMAC) die werd aangeboden in een samenwerking van de Hogeschool Arnhem Nijmegen (HAN) en Sheffield-Hallam University (SHU). ELMAC is zo'n 10 jaar geleden ontstaan uit een EU-project waar ook de University of Helsinki veel aan heeft bijgedragen. Ik heb Arjun tijdens die opleiding leren kennen als een bevlogen mens die al jaren aan een mooi ideaal werkt: beter onderwijs in Nepal.
Arjun is sinds maart 2010 weer terug in Kathmandu en heeft in die zes jaar in Nederland en Engeland natuurlijk veel meer geleerd dan alleen een grondige kennis van e-learning in theorie en praktijk. Hij weet hoe Nederlandse supermarkten opereren en begrijpt ook beter dan de 'gemiddelde Nederlander' hoe de politiek in Nederland werkt. Voordat hij in 2004 uit Nepal moest vluchten was hij als ICT student al actief binnen de studentenvakbond en nu op verschillende manieren aan de slag met de verdere en eerlijker ontwikkeling in zijn geboorteland. Door zijn huidige werk als docent / coördinator bij Softwarica doet hij veel ervaring op voor het opzetten van beter e-learning instituut in Kathmandu en het oosten van Nepal.
Tijdens mijn gastles zaten de studenten aandachtig, maar ook beleefd te luisteren naar wat ik te vertellen had. Helaas kon ik ze geen exact beeld schetsen van de toekomstige arbeidsmarkt voor ICT-ers in het 'vrije westen', maar kon ik wel wat vertellen over de ICT ontwikkelingen Nederland. Ongetwijfeld zaten er een aantal tussen die hun eigen bedrijfje daar gaan opstarten en de digitale handel met China en India gaan helpen ondersteunen. Maar hoe ziet het concurrentieveld eruit als we naar al die jonge, hardwerkende en geïnspireerde mensen in heel Azië kijken. We hebben het dan al grofweg over de helft van de wereldbevolking: China 1,5 miljard en India 1,2 miljard inwoners, veel meer vergroend dan vergrijsd.
Maandag 24 januari hadden Arjun en ik een afspraak bij de Madan Bhandari Memorial Academy Nepal, waar we een gesprek hadden met de directeur en een invloedrijk politicus die zich samen met anderen sterk maken voor een modeldorp in het oosten van Nepal (Dunghe Sanghu) en de ontwikkeling van de van de Madan Bhandari Technological University. Hier was ik ook weer in gesprek met bevlogen mensen, maar mensen die het vanuit hun politieke en bestuurlijke ervaring veel meer hadden over de ontwikkeling van technische beroepsopleidingen die werkelijk zullen bijdragen aan de verheffing van de armen in de periferie.
Aan die mogelijke elektronisch gefacilteerde brug tussen Nederland en Nepal wil ik de komende tijd graag mijn steentje bijdragen. Wie weet kan ik hier ook wat anderen enthousiast maken voor een droom die met het zetten van de eerste stappen werkelijkheid kan worden ...
Zondag 23 januari gaf ik een gastcollege aan een groep studenten van Softwarica College of IT & E-Commerce in Kathmandu. Ik werd daar geïntroduceerd door Arjun, die ik 6 jaar geleden in Amsterdam goed heb leren kennen. Arjun is na een studie van 5 jaar in Nederland en 1 jaar in Engeland daar aan het werk met het opzetten van betere e-learning faciliteiten in het hoger onderwijs. Geen sinecure in een land waar zelfs in de megapool die Katmandu tegenwoordig is per dag zo'n 10 uur geen stroom beschikbaar is als je niet beschikt over een eigen generator of een flink aantal oplaadbare batterijen.
Om mijn gastcollege met laptop, internet en beamer mogelijk te maken werd dus een generator aan het werk gezet. In het klaslokaal zaten zo'n 40 jongere Nepalezen die voor de driejarige opleiding toch ruim 6000 euro moeten betalen. Van dat bedrag (600 duizend Nepaleze roepies) stroomt in ieder geval een derde naar de University of Wales stroomt en nog eens een zesde naar NCC die vanuit Engeland op papier wereldwijd 200 lokaties met E-learning ondersteunt.
Softwarica is overigens pas een half jaar actief met het aanbieden van deze opleiding waarmee na drie jaar een Brits gecertificeerd BSc in Business Computing and Information Systems behald kan worden. De eigenaren van Softwarica hebben volgens mijn zegsman meer verstand van handig zaken doen dan het opzetten van een inhoudelijk goede opleiding. Hij spreekt uit ervaring, want zo'n 7 jaar geleden deed Softwarica ook op handige manier zaken met de zogeheten Dutch Delta University in Deventer, waarbij men in Kathmandu en Deventer goed geld verdiende over de hoofden van meer dan honderd Nepalezen die toen ook meer dan 6000 euro betaalden voor een zogenaamde topopleiding in Nederland.
Arjun was was één van de 'slachtoffers', maar hij zette door en switchte van de Dutch Delta University naar de opleiding E-Learning, Multimedia & Consultancy (ELMAC) die werd aangeboden in een samenwerking van de Hogeschool Arnhem Nijmegen (HAN) en Sheffield-Hallam University (SHU). ELMAC is zo'n 10 jaar geleden ontstaan uit een EU-project waar ook de University of Helsinki veel aan heeft bijgedragen. Ik heb Arjun tijdens die opleiding leren kennen als een bevlogen mens die al jaren aan een mooi ideaal werkt: beter onderwijs in Nepal.
Arjun is sinds maart 2010 weer terug in Kathmandu en heeft in die zes jaar in Nederland en Engeland natuurlijk veel meer geleerd dan alleen een grondige kennis van e-learning in theorie en praktijk. Hij weet hoe Nederlandse supermarkten opereren en begrijpt ook beter dan de 'gemiddelde Nederlander' hoe de politiek in Nederland werkt. Voordat hij in 2004 uit Nepal moest vluchten was hij als ICT student al actief binnen de studentenvakbond en nu op verschillende manieren aan de slag met de verdere en eerlijker ontwikkeling in zijn geboorteland. Door zijn huidige werk als docent / coördinator bij Softwarica doet hij veel ervaring op voor het opzetten van beter e-learning instituut in Kathmandu en het oosten van Nepal.
Tijdens mijn gastles zaten de studenten aandachtig, maar ook beleefd te luisteren naar wat ik te vertellen had. Helaas kon ik ze geen exact beeld schetsen van de toekomstige arbeidsmarkt voor ICT-ers in het 'vrije westen', maar kon ik wel wat vertellen over de ICT ontwikkelingen Nederland. Ongetwijfeld zaten er een aantal tussen die hun eigen bedrijfje daar gaan opstarten en de digitale handel met China en India gaan helpen ondersteunen. Maar hoe ziet het concurrentieveld eruit als we naar al die jonge, hardwerkende en geïnspireerde mensen in heel Azië kijken. We hebben het dan al grofweg over de helft van de wereldbevolking: China 1,5 miljard en India 1,2 miljard inwoners, veel meer vergroend dan vergrijsd.
Maandag 24 januari hadden Arjun en ik een afspraak bij de Madan Bhandari Memorial Academy Nepal, waar we een gesprek hadden met de directeur en een invloedrijk politicus die zich samen met anderen sterk maken voor een modeldorp in het oosten van Nepal (Dunghe Sanghu) en de ontwikkeling van de van de Madan Bhandari Technological University. Hier was ik ook weer in gesprek met bevlogen mensen, maar mensen die het vanuit hun politieke en bestuurlijke ervaring veel meer hadden over de ontwikkeling van technische beroepsopleidingen die werkelijk zullen bijdragen aan de verheffing van de armen in de periferie.
Aan die mogelijke elektronisch gefacilteerde brug tussen Nederland en Nepal wil ik de komende tijd graag mijn steentje bijdragen. Wie weet kan ik hier ook wat anderen enthousiast maken voor een droom die met het zetten van de eerste stappen werkelijkheid kan worden ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten